Przystań Reymonta – enklawa na wrocławskim Kleczkowie 

Od pewnego czasu Odra „otwiera się” na stolicę Dolnego Śląska, a Przystań Reymonta doskonale wpisuje się w ten raczkujący trend. Zlokalizowana w pierwszej linii zabudowy realizacja praktycznie łączy rzekę z żywą tkanką miejską, co pozostaje ewenementem nie tylko na mapie Wrocławia, ale i pozostałych polskich metropolii. Lokatorzy osiedla mają bezpośredni dostęp do wody i zielonych nadrzecznych plenerów, które stają się niejako naturalnym przedłużeniem przestrzeni mieszkalnych – pełnym słońca, świeżego powietrza, zieleni i przyjemnego orzeźwienia w letnie upalne dni. Jednocześnie na wyciągnięcie ręki są przywileje dużego miasta: sklepy, restauracje, parki, dojazd do Rynku w kilka minut, a dla niezmotoryzowanych liczne środki komunikacji miejskiej, w tym kolej. Ów brak konieczności kompromisu daje poczucie swobody i codziennego komfortu. Takie rozwiązanie to świadomie przemyślana, uniwersalna przestrzeń do życia, wypoczynku i efektywnej pracy.

Aby jak najmniej ingerować w strukturę obszaru, inwestycja podzielona została na etapy. Pierwszy obejmuje trzy budynki, a w nich 850 mieszkań, od kawalerek o powierzchni 26 m² po przestronne, 5-pokojowe apartamenty. W części parterowej zaplanowano lokale handlowe i usługowe oraz strefy zabaw dla dzieci. Do roku 2029 osiedle zasilą jeszcze dwa podobne w stylu bloki mieszkalne.

Woda, zieleń, słońce, nadbrzeżne ścieżki rowerowe, bulwar spacerowy z ławkami, obserwacja ptaków czy kajak bezpośrednio pod domem – tej ucieczki od „betonozy” nie da się przecenić. Wygodny dostęp do plenerów kanału miejskiego i powiązanej z wodą infrastruktury to przyjemne wytchnienie i najlepsze antidotum na codzienny stres. Dla lokatorów ten luksus dostępny jest w pewnym sensie nawet bez wychodzenia z domu. W Przystani Reymonta każde mieszkanie ma balkon, loggię lub taras, a na najniższych kondygnacjach przewidziano małe ogródki. Również pośród zabudowy, w ogólnodostępnych przestrzeniach, zaprojektowano obsadzone różnorodną roślinnością dziedzińce, na dachu jednego z budynków znajduje się też taras widokowy.

Architektura wkomponowana w krajobraz

Umiejscowienie przy samej wodzie to przywilej, który zobowiązuje. Stojąca nad rzeką zabudowa staje się swoistą wizytówką dzielnicy, a jej funkcjonalność, geometria i szeroko pojęty wizualny sznyt definiują jakość życia nie tylko mieszkańców, ale wszystkich uczestników tej strefy miasta. W Przystani Reymonta zadbano o to, aby wszystko było na najwyższym poziomie. Kaskadowy układ budynków, z Mostem Osobowickim w tle, dobrze wpisuje się w pejzaż pobliskiego bulwaru spacerowego. Sprytnie przemyślane zestawienia balkonów i tarasów urozmaicają elewacje, dają też możliwość pełniejszego obcowania z nadodrzańskim mikroklimatem. Duże przeszklenia z jednej strony oferują spektakularny widok i wpuszczają do wnętrz naturalne światło, z drugiej zaś nadają konstrukcji lekkości. Odbijając nadwodny pejzaż, sprawiają wrażenie symbiozy cywilizacji z naturą.

Silny nacisk położono na jakość materiałów budowlanych i powodem tej decyzji była nie tylko troska o komfort lokatorów, lecz również to, że dobre materiały konstrukcyjne, izolacyjne i wykończeniowe gwarantują trwałość i spowolnione starzenie się inwestycji. To ważne w tak prestiżowym położeniu. Tu nie ma miejsca na błędy, budynki muszą spełniać rygorystyczne wymagania zarówno w zakresie właściwości technicznych, jak i estetycznych.

Ze względu na swoje unikatowe położenie, Przystań Reymonta została zaprojektowana tak, aby przez lata dumnie reprezentować miasto. Pierwsze zawsze rzucają się w oczy fasady budynków, stąd rozwiązanie elewacji dokładnie przeanalizowano pod kątem geometrii, spójności wizualnej i trwałości. Przecięcia płaszczyzn utworzonych przez ściany, płyty balkonów i przeszklenia tworzą ciekawy, ale spokojny wzór. Kolorystyka pozostaje jasna, stonowana, tworząc czyste tło dla otaczającej zieleni.

Pod tym, co widać z wierzchu, kryje się techniczna warstwa, czyli termoizolacja. To od niej w dużej mierze zależy trwałość całej fasady, nie mówiąc o komforcie i bezpieczeństwie mieszkańców. W przypadku Przystani Reymonta nie pozwolono na kompromisy. Na ścianach zastosowano system ETICS łączący grafitowy styropian z niepalną wełną skalną ROCKWOOL.

Nowe standardy bezpieczeństwa pożarowego

W zakresie ochrony przeciwpożarowej budynki wielorodzinne zaliczane są do kategorii IV zagrożenia ludzi. W obrębie tej kategorii, budynki wysokie (czyli mające od 25 do 55 m) powinny mieć klasę odporności pożarowej B. Oznacza to między innymi, że ich elementy konstrukcyjne muszą mieć określoną odporność ogniową, przykładowo główna konstrukcja nośna R 120, strop REI 60, konstrukcja dachu R 30. Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Pożarnictwa opracowało również - pod kątem bezpieczeństwa pożarowego - zalecenia dotyczące systemów ETICS na elewacjach. Podłożem zmian jest między innymi zwiększająca się grubość termoizolacji, która dla materiałów palnych oznacza rosnące zagrożenie pożarowe, a w ślad za tym - potrzeba ograniczenia niekontrolowanego rozprzestrzeniania się ognia zewnętrznego na wysokich budynkach, których gaszenie jest trudne i czasochłonne.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami, w miejscach wymagających najwyższego poziomu bezpieczeństwa pożarowego, takich jak ściany oddzielenia przeciwpożarowego oraz elewacje budynków o wysokości powyżej 25 m, należy stosować materiały niepalne. Z kolei zgodnie z wytycznymi SITP (Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Pożarnictwa) w pozostałych częściach ścian zewnętrznych budynków dopuszcza się stosowanie materiałów palnych, pod warunkiem zastosowania rozwiązań ograniczających rozprzestrzenianie się ognia do czasu podjęcia działań gaśniczych.

Jednym z takich rozwiązań są pasy oddzielenia przeciwpożarowego wykonane z wełny mineralnej (skalnej lub szklanej), charakteryzującej się najwyższą klasą reakcji na ogień A1. Aby skutecznie spełniały swoją funkcję, pasy z wełny mineralnej powinny spełniać następujące wymagania:

• szerokość minimum 20 cm,
• pierwszy pas tuż nad cokołem, nie wyżej niż 90 cm od poziomu gruntu,
• drugi pas w poziomie stropu nad pierwszą kondygnacją nadziemną, ale nie wyżej niż 3 m licząc od pasa nad cokołem (rozstaw w osiach),
• kolejne pasy co dwie kondygnacje lub co 8 m – do wysokości 25 m, powyżej cała elewacja izolowana wełną mineralną.

ETICS na budynkach Przystani Reymonta oferuje lepsze standardy! 

Zaprezentowane wytyczne SITP to zalecenia minimalne. W zabudowie Przystani Reymonta spełniono je z nawiązką. Grubość materiału ociepleniowego wynosi tu 18 cm. Pasy oddzielenia przeciwpożarowego z wełny skalnej FRONTROCK PLUS mają aż 80 cm szerokości i rozmieszczone są w poziomach każdego stropu międzykondygnacyjnego. Między nimi znajduje się grafitowy styropian. Płyty fasadowe FRONTROCK PLUS zamontowano również, zgodnie z wytycznymi SITP, na całej powierzchni ścian zewnętrznych powyżej 25 m. Łącznie termoizolacja z wełny ROCKWOOL zajmuje 4500 m² elewacji. Płyty klejono powierzchniowo z zachowaniem szczelności (pełna ramka obwodowa + placki), dodatkowo mocowano łącznikami mechanicznymi o metalowym trzpieniu. Ponadto w górnych ościeżach otworów okiennych wykonano wzmocnienia warstwy zbrojonej, jako dodatkowe zabezpieczenie przed działaniem płomieni.

Niepalną termoizolację z wełny skalnej ROCKWOOL zastosowano również na klatkach schodowych. Jako najważniejsze drogi ewakuacyjne w razie wystąpienia pożaru, wymagają one w pełni bezpiecznych ogniowo rozwiązań, umożliwiających opuszczenie budynku i ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia w oczekiwaniu na akcję ratunkową. W tym przypadku wybrano płyty FRONTROCK S o grubości 30 mm. Ich łączna powierzchnia na inwestycji to 12 000 m². Wybór podyktowany był również doskonałymi właściwościami akustycznymi wełny, co w przypadku klatek schodowych w budynkach wielorodzinnym jest czynnikiem istotnym.